کشور ایران با داشتن پهنای جغرافیایی عظیم قومیتهای مختلف با ریشه های ایرانی را در خود جای داده است. هر گوشه از این تمدن بزرگ مایه مباهات و سرافرازی همه ایرانیان است. در یک سری مقالات زنجیره های گوشه هایی از هنر و بخصوص موسیقی سنتی قومیتهای ایرانی را مورد بحث قرار خواهیم داد. در اولین مقاله سری به مازندران میزنیم و موسیقی سنتی کتولی.

.
موسیقی مازندران، از سویی به موسیقی ترکمنی پیوند دارد و از سویی به موسیقی گیلان. دوتار مازندرانی (که خود در نواحی غرب و میانه و شرق گونه گون می شود) دورافتاده ترین و پیشین ترین شیوه نواخت را داراست. دوتار، سازیست که از اویغور چین، تا کردستان، به نام های مختلفی نواخته می شود. شیوه ی نواخت بسیار دارد ولی دوتار مازنی چیز دیگری ست.

موسیقی مازنی، سیستمی مقامی دارد. کتولی یکی از مهمترین مقام های موسیقی مازنی ست. کتولی خود سه روایت شرقی، مرکزی و غربی دارد. در اجرای نخست، روایت شرقی کتولی، نهایتا به یک کیجاجان (نوعی آهنگ مازنی ضربی برای معشوق) ختم می شود، به نام لیلا خانم. به این ترتیب که یک دو بیتی بر روی مقام کتولی و یک دو بیتی بر روی کله حال خوانده می شود و سپس کیجاجان لیلا خانم آغاز می شود (که در همان مقام کتولی قرار دارد). اگر به صدای خواننده دقت کنید، این جنس صدای مطلوب در شرق مازندران است. صدایی پرفشار و گرفته. در لیلا خانم، پس از هر مصرع از شعر، یک ترجیع به عبارت "لیلاخانم" داریم کهاصطلاحا در موسیقی مازنی به این ترجیع "گوشواره" می گویند

تا مقاله بعدی خدانگهدار. شما هم موسیقی سنتی منطقه خود را برای ما بفرستید تا منتشر گردد