عهدنامه وستفالی ، عهدنامه ای است که پس از پایان جنگ های سی ساله مذهبی (1618-1648) میان کشورهای اروپایی منعقد شد. در این عهد نامه تمام کشورهای اروپایی بجز انگلستان و لهستان شرکت داشتند. اهمیت عهدنامه وستفالی در روابط بین الملل از این جهت است که:
این عهد نامه و کنفرانس آن مبنای کنفرانسهای بعدی و راهنمای کشورها در روابط بین الملل شد.
عهدنامه مذکور کنفدراسیون سوئیس و کشور هلند را مستقل شناخت.
قریب 350 واحد سیاسی آلمان نیز بوسیله عهدنامه مزبور استقلال یافتند.
استقلال فرانسه ، اسپانیا و پرتغال مورد تایید قرار گرفت و مداخله پاپ رسماً در امور داخلی و خارجی آنها ممنوع اعلام گردید.
حق انعقاد قرارداد و قبول مسئولیت بین المللی و تنظیم امور داخلی کشورهای اروپایی ، بدون مداخله دولت خارجی و یا توجه به خواسته های امپراطور رم و پاپ ، بخود اینکشورها واگذار شد.
اصل استقلال کشورها ، اعم از سیاسی و مذهبی و نیز تساوی آنها در روابط بین المللی و روابط خارجی برای اولین بار و رسماً در این قرارداد مورد موافقت قرارگرفت.
کشورها در انتخاب مذهب آزاد گشتند و ضمناً تعهد نمودند که گروههای مذهبی کاتولیک ، لوتری و کالوینیست از آزادی کامل برخوردار باشند.
سیستم توازن قوا در امپراطوری رم از یک طرف و اروپا از طرف دیگر ایجاد شد که هدف اصلی آن جلوگیری از ظهور یک دولت برتر میان واحد های سیاسی اروپا بود.
امضا کنندگان وستفالی تعهد نمودند که در مقابل هرگونه تجاوز ، بدون توجه به مذهب ، یکدیگر را یاری دهند.
